18.

கந்தக தேசத்தின் காரிருள் பெண்ணே
புகை மூடி புன் சிரிப்பு காட்டும் முன்னே

காற்றில் கரைந்து போகிறேன்
காதலில்லாமல் பார்த்துக்கொள்

வெண்ணிற ஆடை போர்த்தி
வின்வெளி உலவும் விசித்திரம் நீ

தரிகெட்ட மனம் தடையில்லாமல் சுற்றித்திரிய
தார்சாலையின் வேகத்தடையாய்

நின் மின்னல் இடை- அதில்
நிதமும் பூக்கும் நிசப்தம் நானோ??

நிறை மழைக்காலம் நீங்கா நிலவொளியில்
நீர் தவளையாய் கொக்கறிக்கின்றேன்

ஒரு வார்த்தை தூவிச்சென்றாய் உன் பெயரென
ஒரு வித மயக்கத்திலே பிதற்றுகின்றேன் என் பெயரை

கரிசல் காடாய் கிடந்த மனதில் பூக்கும் ஒற்றைக்
கள்ளி நீயடி உனக்காக என்

உயிர் முழுதும் தந்துவிட்டேன்
உடையேதுமில்லா எனக்கு
உனை உடுத்தத்தருவாயோ?